محبوب من بيا تا اشتياق بانگ تو در جان خسته ام شور حيات بر انگيزد من

غرق مستيم از تابش وجود تو در جام جان چنين،سرشار هستي ام

من بازتاب صولت زيبايي توام         آيينه ي شكوه دلارايي توام

آنشب طلوع پاك تو در عمق تيرگي،ديدم اشارت صبح سپيد بود ،وقتي طليعه

تودرخشيد،از پشت كوهسار تو هم زيباترين طلوع،زيباترين سپيده صبح اميد

بود،اي سر كشيده از دل اين قير گونه شب!بر آسمان برآِي و رها كن،زر تار

گيسوان زر افشان را همچون شهاب ها،بر بيكران سپهر،اينان زمينيان اسيرند

اينان به شب نشسته شبكورند تو،خورشيد خاوري ،جان جهان ز نور تو سرشار

مي شود همراه با طلوع تو اي آفتاب پاك،در خواب رفته طالع من،اين خفته

ساليان بيدار مي شود

واي، باران ؛

                باران

                          شيشه پنجره را باران شست

                                                            از دل من اما،

                  چه كسي نقش تورا خواهد شست؟

آسمان سر بي رنگ؛

                    من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

                                                    مي پرد مرغ نگاهم تا دور

واي،باران؛

               باران

                            پر مرغان نگاهم را شست.

                                                  خواب روياي فراموشي هاست

خواب را در يابم؛

                كه در آن دولت خاموشي هاست

              من شكوفايي گل هاي اميدم را در روياها مي بينم،

و ندايي كه به من مي گويد:

                 گر چه شب باران است

                                       دل قوي دار

                                                          سحر نزديك است...

...در ميان من و تو فاصله هاست

گاه مي انديشم،

                                   _مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري

                        تو توانايي بخشش داري

دست هاي تو توانايي آن را دارد ؛

كه مرا،زندگاني بخشد

                           چشم هاي تو به من آرامش مي بخشد

                                                  وتو چون مصرع شعري زيبا

                                           سطر برجستهاي از زندگي من هستي

دفتر عمر مرا،

                  با وجود تو شكوهي ديگر،

                                                رونقي ديگر هست.

                    مي تواني تو به من،

                                                 زندگاني بخشي

                     يا بگيري از من

                                                آنچه را مي بخشي

گاه مي انديشم ،

               خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد؟

                          آن زمان كه خبر مرگ مرا

                                          از كسي مي شنوي،روي تو را

                                             كاشكي مي ديدم

شانه بالا زدنت را

                              _بي قيد_

وتكان دادن دستت كه

                              _مهم نيست زياد_

و تكان دادن سر را كه،

                                - عجيب !عاقبت مرد؟

                                 -افسوس

_ كاشكي مي ديدم!

من به خود مي گويم:
                              ‹‹چه كسي باوركرد

                              ‹‹جنگل جان مرا

                              ‹‹آتش عشق تو خاكستر كرد؟...

...با من اكنون چه نشستن ها ،خاموشي ها

                                       با تو اكنون چه فراموشي هاست

چه كسي مي خواهد

                        من و تو ما نشويم

                                                خانه اش ويران باد

من اگر ما نشوم ،تنهايم

                           تو اگر ما نشوي ،خويشتني

                  از كجا كه من وتو شور يكپارچگي را در شرق

                            باز بر پا نكنيم

                  از كجا كه من وتو ،مشت رسوايان را وا نكنيم

من اگر برخيزم

                    تو اگر برخيزي

         همه بر مي خيزند

من اگر بنشينم

                  تو اگر بنشيني

                               چه كسي برخيزد؟

                                          چه كسي با دشمن بستيزد؟

                       چه كسي پنجه در پنجه هر دشمن

                              در آويزد...

          هر حقيقت براي به باور رسيدن سه مرحله را طي كرده

                است نخست مورد تمسخر قرار گرفته شده،بعد

                       به شدت با آن مقابله شده وسپس به

                        عنوان يك اصل غير قابل انكار

                                پذيرفته شده است.  

در بهار آرزوهايم

    تو را مي بينم

 وتو                            

حتي

         يك  شاخه

محبت

         از مهرباني

باغ دلم

نمي چيني 

آنجا كه عشق تو

لب فرو بسته

فرياد مي كشد

در برهوت

وصال

سرگردان

مي چرخم و

 مي چرخم

اما...

بگذار تا بي تو

در شعله ها بسوزم

كه بر كتيبه عشق نوشته اند:

به عشق شمع

  پروانه ها زنده زنده مي سوزند...

يه روزي بود كه قلب من

                       به خاطر تو

                                     مي تپيد

كاش مي شد با كلاغي حرف زد               بالهايش را به   رنگ برف زد

كاش مي شد عشق را ترسيم كرد              سيب سرخ عشق  را تقسيم كرد

كاش مي شد مهرباني رنگ داشت            لبيكها شوق   يك  آهنگ  داشت

كاش مي شد اشك گل را پاك كرد             غصه ها راكاش ميشد خاك كرد

كاش مي شد پنجره ها را شكست               در حريم خلوت دل ها  نشست

كاش مي شد گريه ها افسانه بود                اشك ها با چشم ها   بيگانه بود

كاش مي شد تا صفا پرواز كرد               عقده هاي بي كسي   را باز كرد

كاش مي شد با شقايق خنده كرد               غصه ها را در پس يك پرده كرد

كاش مي شد تا صداقت پر كشيد               مهرباني  را شبي  در  بر كشيد

              و خدا

      تنها تنهايی است

      كه در تنهايي

   تنهايم نگذاشت

وقتي كه در ايوان دلتنگي هايت مي نشيني،وقتي كه پشت يك پنجره

 باراني ،بي هوا شاعر مي شوي ،كسي هست كه مي شود به او پناه

 برد كسي كه در شب مي توان دلتنگي ها را با او قسمت كرد.نگاهت

 را از سنگفرش هاي خيس و سرد كوچه هاي باران زده جدا كن .تا

 چه وقت مي خواهي در كوره راههايي كه براي خودت آفريدي ،قدم

 برداري؟مي توان از تاريكي ها گذشت.مي توان خود را در كوچه هاي

 سبز باور،دوباره يافت .يك نفر هست ،شب دلتنگي هايت را با او قسمت

                         كن تنها با او...

بيا در خلوتي عاشقانه ،در شبي تار ،براي سپيده اي ديگر دست به دعا بگشاييم و تمام كينه ها را به آب بسپاريم .بيا سرزمين تاريك دلمان را با فانوسي از عشق الهي روشنايي بخشيم بيا باران چشمانمان را در جامي از عشق به شقايقها هديه كنيم.

‹‹خدايا هر كه را دوست مي داري بياموز كه:عشق از زندگي كردن برتر است

و به هر كه دوست تر مي داري بچشان كه دوست داشتن از عشق برتر است!››

به جست و جوي تو

بر درگاه كوي كوه مي گريم،

در آستانه ي دريا وعلف.

به جست وجوي تو

در معبر بادها مي گريم

در چارراه فصول،

در چارچوب شكسته ي پنجره ايي

كه آسمان ابر آلوده را

قابي كهنه مي گيرد

................

به انتظار تصويرتو

اين دفتر خالي

تا چند

تا چند

ورق خواهد خورد؟

جريان باد را پذيرفتن

و عشق را

كه خواهر مرگ است.-

و جاودانگي رازش را

با تو در ميان نهاد.

پس به هيئت گنجي درآمدي:

بايسته و آزانگيز

گنجي از آن دست

كه تملك خاك را و دياران را

از اين سان

دلپذير كرده است!

نامت سپيده دمي ست كه بر پريشاني آسمان مي گذرد

-         متبرك باد نام تو –

وما همچنان دوره مي كنيم

شب را وروز را

هنوز را....

                    ‹‹بهترين چراغ زندگي نور و اميد است.

                              اگر كسي اميد نداشته باشد

                        زندگي براي او روشنايي ندارد.››

                        غمناكم واز كوي تو با غم نروم

                        جز شاد و اميدوار و خرم نروم

                        ازدرگه همچون توكريمي هرگز

                        نوميد كس نرفت ومن هم نروم

چه بي تابانه مي خواهمت اي دوريت آزمون تلخ زنده بگوري!

چه بي تابانه تو را طلب مي كنم!

بر پشت سمندي

                         گويي

                                   نوزين

كه قرارش نيست.

و فاصله،تجربه يي بيهوده است.

بوي پيرهنت

اين جا

و اكنون

كوه ها در فاصله سردند.

دست در كوچه و بستر

حضور مانوس دست تو را مي جويد،

وبه راه انديشيدن

ياس را رج مي زند.

بي نجواي انگشتانت

فقط.-

وجهان از هر سلامي خالي است

                                   .

يه نفر يه جايي تمام رويايش لبخند توست وزماني كه به تو

  فكر مي كنه احساس مي كنه كه زندگي واقعا با ارزشه

 پس هر گاه احساس تنهايي كردي اين حقيقت رو به خاطر

 داشته باش يه نفر يه جايي در حال فكر كردن به توست.

         چه بي رحمانه

                                       فراموش شدم

         عشق

                          با در حسرت ديدار تو بودن

                                   زيباست

اي يار گمشده

من در سكوت خلوت شب هاي تلخ خويش

در جستجوي تو

مرغ خيال را پرواز مي دهم

همراه هر نسيم به هر سو مي دوم

نام تو را به زمزمه عاشقانه يي

                                      آواز ميدهم.

                                    مرگ بر من كه دوستت دارم

من از جنس احساسم براي تو بهشتي خواهم ساخت

من عاجزانه مي گويم كه به عشق تو نيازمندم

من هنوز به بارگاهي نرسيده ام

كه عشق ببخشم وجانم عشق طلب نكند

من تو را دوست دارم

واز قلب سرخ تو

                  به قلب آبي آسمان مي رسم

گاهي سخته گفتن آنچه درون ماست

گاهي سخته قبول آن كه عاشق شدي،

خدايا ديگر طاقت دوري وانتظارم نيست

اگر باز هم...اگر باز هم او....

قلبم خسته است .....خسته ي تازه التيام يافته!!!

آخر مگر تا كي،كجا

مي توان اين قلب خسته را وصله كرد؟

روزي مي رسد كه ديگر وصله اي بر آن نتوان كرد

آن وقت چه كنم خدايا...!!!

‹‹خانه ي دوست كجاست؟››

در فلق بود كه پرسيد سوار.

آسمان مكثي كرد.

رهگذر شاخه ي نوري كه به لب داشت به تاريكي شن ها بخشيد

وبه انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

‹‹نرسيده به درخت؛

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است

مي روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ،سر بدر مي آرد ،

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي،

دو قدم مانده به گل،

پاي فواره ي جاويد اساطير زمين مي ماني

وترا ترسي شفاف فرا مي گيرد.

در صميميت سيال فضا؛خش خشي مي شنوي:

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا،جوجه بردارد از لانه نور

واز او مي پرسي

خانه ي دوست كجاست.››

آه اكنون تو رفته اي

وغروب

سايه مي گسترد به

 سينه راه

نرم نرمك خداي

تيره ي غم

مي نهد پا به معبد

 نگهم

مي نويسد به روي هر ديوار

آيه ها يي همه سياه سياه

اي سرا پايت سبز

                        دستهايت را چون خاطره اي سوزان

                        در دستان عاشق من بگذار

                        و لبانت را چون حسي گرم از هستي

                        به نوازش لبهاي عاشق من بسپار

                        باد ما را با خود خواهد برد

                        باد ما را با خود خواهد برد

                   همه شب با دلم كسي مي گفت

                    سخت آشفته اي ز ديدارش

                     صبحدم با ستارگان سپيد

                   مي رود ،مي رود،نگهدارش

                    من به بوي تو رفته از دنيا

                   بي خبر از فريب فرداها

               روي مژگان نازكم مي ريخت

                چشمهاي تو چون غبار طلا

              تنم از حس دست هاي تو داغ

                گيسويم در تنفس تورها

             مي شكفتم ز عشق و مي گفتم

         ((هر كه دل داده شد به دلدارش

              ننشيند به قصد آزارش

            برود ،چشم من به دنبا لش

             برود عشق من نگهدارش))

به ناگاه ترا مي نامم

و با تو سخن مي گويم

و به دست هاي خود مي نگرم

كه پر از توست

ودر سر پاي خود

تن ترا حس مي كنم

نام تو در سرم مي پيچد

كه رساتر از هاي وهوي دنياست

ولي ترا به فراموشي مي سپارم

چون باغباني كه

گل ها را به سكوت باغ مي سپارد

زيرا باز به سوي تو خواهم آمد

زيرا به ناگاه ترا خواهم ناميد

و با تو سخن خواهم گفت

آه از اين دل،آه از اين جام اميد

عاقبت بشكست و كس رازش نخواند

چنگ شد در دست هر بيگانه اي

اي دريغا كس به آوازش نخواند

ببین

كه چگونه بي دوست و تنها مي گذرم

تنها مثل پرنده اي بي با ل

در آسمان غروب

آري

من وتو پايان قصه هاي تلخ تاريخيم

من وتو انسان همه ي طوفان هاييم

مرا ببين

كه بي دوست وتنها مي گذرم

تنها مثل باد از كرانه ي گيسوانت

ببين

كه حقيقت درد مرگ را چگونه مي گريم

مرا ببين

كه تنها بي دوست مي گذرم

تنها و بي دوست از برابرت

تو چطور ميگي كه من براي تو كم بودم

مني كه عاشق ترين عاشق عالم بودم

تو فقط ديده گريون خواستي

من برات قلب پر از خون بودم

آخه تو فقط يه عاشق خواستي

اما من گذشته از جون بودم

صدايت

ناگاه

از كدام سو مي آيد

كه خواب من

پر از رقص نيلوفر است؟

طنين قدم هايت

از كدام فصل گذر دارد

كه اكنون

ستاره هاي برفي خاموش

صبح سپيد را

به فتح گنجشك باغ

تهنيت مي گويند؟

گام بر سپيده بگذار

صبح هاي مه آلود فصل را

گذر كن

با زبان گل ها سخن بگو

كه شهر

در جامه ي سپيده ي خويش

بيدار است

  خوابیدی رو با ل موجا

                                     كاش مي شد بودم كنارت

تو به دريا دل سپردي

                                     من تو ساحل چشم به راهت

دنبالت دارم مي گردم

                                       اما نيست از تو نشوني

روزگار مارو جدا كرد

                                       يك غروب توي جووني

دل من هواتو كرده

                                       كاش مي شد تورو ببينم

كاش مي شد تو خواب دوباره

                                          دست سردتو بگيرم

تو كه رفتي به سلامت

                                          وعده ما به قيامت

حسرت يه لحظه ديدن

                                          واسه من شده يه عادت

          

من از نهايت شب

حرف مي زنم

من از نهايت

تاريكي

واز نهايت شب

حرف مي زنم

اگر به خانه ي من

آمدي

براي من اي مهربان چراغ بيار

ويك دريچه كه از آن

به ازدحام كوچه خوشبخت بنگرم